هدیه ی تولدم

مثل اینکه این تلخ اومدنها و این تلخ رفتن ها شده کار هر روزه ی من.

و اما امسال به افتخار

همه اونایی که خنجر به دست منتظر پشت کردن آدمن

همه ی اونایی که می زنند و می شکنند و پا رو خرده هاش می ذارن

همه ی  اونایی که آدم وقتی می بینتشون از انسان بودنش خجالت می کشه

همه ی اونایی که ...

کم نیست از این آدما دور و اطرافمون پس به افتخار هممون

حتی منی که دلی رو شکندوم و خودمم  خبر ندارم کی؟کجا؟چطوری؟!

مثل اینکه این شکستن ها رسم شده، که حتی اگه نخوای بشکونی انقدر می لرزوننت که ناغافل بیفته و بشکنه.

تو همه ی این بل بشو و اوضاع ناجور انسانی.وقتی کورمال کورمال دستاتو به اطراف حرکت می دی می رسی به یه پرده از مهربونی و انقدر خوب حسش می کنی که می فهمی تمام دورو برت رو گرفته حتی اگه توام یه انسان باشی از جنس همونا.

نفس می کشی و نفس می کشی و می فهمی که تو رگ هاته.حتی اون موقع که نفسم نمی کشی و می خوای خفه شی با دک و پز و احساسات چند روزه ی این دنیا باز می آد سراغت.بیدارت می کنه آروم خیلی آروم،آرومو آبی. و تو می فهمی که چقدر عزیزی واسش.بیدار که می شی مثل کسایی که خبر مرگ عزیزشونو واسشون آوردن هراسونو حیرونی،نه از بیدار شدنت نه.از خودت هراسونی از من.از همون منی که افتخارت بود.از همون منی که اول هر جمله ات بود.

 خدایا کمک کن به همون کسی که من ندونسته یا دونسته دلشو شکوندم و اونم انسان بودنشو واسه انتقام زیر پا گذاشته.کمکش کن که نلرزونه این اعتقاد به انسان بودنو .کمکش کن.

خدایا می خوام جدا شم از این من.کمکم کن

نمی دانم شاید لازم است که گاهی تلخ بیایم.تلخ بنویسم و تلخ بروم.

دیروز بود شاید هم پریروز همان شب که مستند چهل و اندی دقیقه ای را شبکه سه پخش کرد.همان موقع که جوان های آلوده به ویروس اچ آی وی مثبت، خاطراتشان را باز گو می کردند.تلخ بود. هم صحنه ها، هم صحبت ها ،هم قیافه های شطرنجی جوان ها!در میان آن همه جوان،جوانی بود که شطرنجی نشده بود و مقابل دوربین به راحتی حرف می زد و به قول مادرم جوانی رعنا و خوش قیافه.که در آخر مستند جان به جان آفرین تسلیم کرد.اینجای برنامه به نظر ساختگی می آمد.همان جوان را می گویم ولی باز مخاطب را تحت تاثیر قرار می داد. همگی چشم شده بودیم و جز صفحه ی تلوزیون چیزی نمی دیدم و سراپا گوش بودیم و جز نصیحت و عبرت نمی شنیدیم.

گفتنش سخت است درک کردنش سخت تر.اشتباه کرده بودند چوپ اشتباهشان را خورده بودند.و من هم برایشان ناراحت بودم که چرا سرنوشت این راه را مقابلشان قرار داده و آن ها هم تن به این راه داده اند.اما وقتی تلخ شدم که شنیدم مادرم در نهایت دلسوزی گفت:ببین چی به سر خودش آورده اونم جوونی به این زیبایی و رعنایی!

پس آن  نوجوان که از شدت فقر و تندگدستی به اعتیاد روی آورده و بیمار شده بود چه؟همان نوجوانی که از پشت صفحه ی شطرنجی، زشت ی و لاغری قیافه اش می زد توی ذوق چه؟لایق دلسوزاندن نبود؟

جوان خوش برو رو که با گند کاری هایش غیر از خودش چندین نفر دیگر را هم مبتلا کرده بود حیف بود مگر نه؟

دلم به تنگ آمده از این رفتارهای انسانی مدرن.دلم از زیبایی پرستی این جماعت به ستوه آمده.دلم از این ذات زیبایی دوستمان خون است.دلم از این دلسوزاندن ها،از این تبعیض ها،از این سقوط کردنها،از ندیدن ها.از خودم،از این انسان به تنگ آمده...

 

تاریک بود خیلی تاریک.چشم و چشم نمی دید.اون گوشه ،توی تاریکی که انتهایی نداشت یه چیزی تکون می خورد.به خودش می پچید.مثل اینکه درد داشت. وحشت کرده بودم. جایی نبود که قایم شم. چسبیده بودم به دیوار دلم. اما اونم می لرزید. تکونا بیشتر شدن بعد صدای کشیده شدن چیزی رو زمین .صدای خس خس نزدیک و نزدیک تر می شد و همراه اون تپش ضعیف یک قلب .قلب درست کار نمی کر.د دستم درد گرفت بعد سرد شد. دستم رو گرفته بود سرد و تاریک .خودم رو عقب کشیدم اما پشت سرم دیوار دلم بود که من رو به جلو هل می داد.مچاله شده جلوی پام افتاده بود با صدای خفه ای گفت:ک...م...ک

جز یه سایه چیزی دیده نمی شد .یه سایه که کمک می خواست دستم رو به زور از دستش بیرون کشیدم و با صدای لرزونم گفتم" من نمی تونم .من روشن نیستم. من خودمم تاریکم.سایه ها تو تاریکی گم می شن" چسبید به دامنم. جوهر سیاه دامنو خیس کرد. داشت محو تر می شد .چیزی نمونده بود که تموم بشه. آروم کنارش زانو زدم دستمو گذاشتم رو سرش و زیر لب گفتم چی شده؟سرش رو بلند کرد .الان دیگه خاکستری بود. کاسه ی چشماش خالی بودن .وحشت کردم و دستمو عقب کشیدم بعد دیدم که جوهر سیاه از تو کاسه ی چشماش زد بیرون. داشت گریه می کرد. دستم رو آروم جلو بردم و اشکهاش رو پاک کردم .حالا دیگه دستم سیاه بود.زیر بغلش رو گرفتم و بلندش کردم تکیه داد به من تا نیافته اما سایه ی سنگینی بود توان نگه داشتنش رو نداشتم تکیه دادمش به دیوار دلم و کنارش ایستادم تا نیافته.سرش رو گذاشت رو شونه ام وسست و خفه گفت:دارم تموم می شم فراموشم نکن.گیج شده بودم من چرا ...

اين حامد باز داره جيغ و داد مي كنه!مسابقه ي فوتبال

من مثل هميشه پشت كامپيوترهستم و اون با يك جست ناگهاني در رو باز مي كنه و مي پره وسط اتاق"پينالتي"

سعي مي كنم با هيجاني كه واقعي به نظر مي رسه چشمام رو گشاد كنم و يه چيزي بگم!....

هنوز فرصت نكردم برم داستان رو از ناشر پس بگيرم يه چند ماهي مي ذارمش كنار كه ذهنم كمي استراحت كنه.

امروز يه كتاب با نام" تاملي ديگر در باب داستان "خوندم واقعا عالي بود فرق داستان هاي تحليلي و تفريحي رو بيان كرده بود و همچنين نوع خواننده ها رو ،من امروز فهميدم داستاني كه نوشتم تحليلي هست و خودمم يه خواننده ي آگاهم!

ديشب با يه استاد بزرگوار چت مي كردم كه اتفاقا نويسنده بود حيف كه هميشه عادت داريم انسان هاي بزرگ رو از خودمان دور كنيم عازم سفر بود مي رفت تا وطن رو با من و امثال من تنها بذاره ...

از نااميدي نوشتيم . يه داستان تركيبي يه جمله اون و يه جمله من،نوشته ي جالبي از كار در اومد

از اين به بعد سعي مي كنم اينجا رو با داستان كوتاه هام آپ كنم

پس تا بعد

چقدر جالبه كه بنويسي و خانوادت اصلا خبر نداشته باشن كه داري مي نويسي!البته اين داداشم كه يه جورايي شبيه خودمه مي دونه،دوهفته پيش بود تا دم دماي صبح نشستيم تا مي تونستيم با هم حرف زديم هر چند من بيشتر شنونده بودم اونم اكثرا همون حرفايي رو مي زد كه خودم از خيلي وقت پيش مي دونستم ولي با اين حال خوشحالم كه كسي رو دارم كه وقتي ذهنم از هجوم سوالاتم متلاشي شده(!)باهاش حرف بزنم همين كه بتونم بدون واهمه سوالاتم و هر چيزي رو كه توي ذهنمه رو بگم با اين كه به جواب نمي رسم كلي بهم كمك مي كنه،

با اين كه تمومش نكردم شروع كردم به تايپ اونم نه فقط تايپ مي شه گفت دارم كلي هم تغييرش مي دم يه چيزايي بايد اضافه بشه يه چيزايي بايد كم شه،آخراي داستان با اين كه ننوشتم توي ذهنم هست ولي نمي دونم چطورچيزي رو كه خودم از نوشته هام درك مي كنم انتقال بدم به خواننده، دوست دارم اخرش رو بذارم به عهده ي خود خواننده در حالي كه پايان واقعي رو در طول داستان بهش القا كردم اينجوري هم آخر داستان بازه و خواننده رو مجبور به فكر مي كنه و هم من تونستم آخرش رو هر جوري كه مي خوام به خواننده القا كنم درحالي كه فكر مي كنه خودش به نتيجه رسيده و اثرش هم عميق تره!

 

نه مثل اینکه این رضا صادقی ام خوب می خونه!

 نتونستم بخونمش،دل ودماغش رو ندارم دست و دلمم به نوشتن نمی ره

چقدر جالبه که وقتی می نویسی زندگیش می کنی و قتی ناراحته ناراحتی ،وقتی خوشحاله خوشحالی، وقتی بغض داره گریه می کنی و وقتی لبخند می زنه می خندی...

خیلی دوست داشتم زودتر تمومش بکنم ولی مثل اینکه همیشه چرخ زندگی به دلبخواه ما نمی چرخه،

"گفتم بری پرپر می شم         گفتی می خوام رها باشم"

 اینو من نمی گم رضا صادقی داره می خونه فعلا ناراحتم!!!

تا بعد

این احسان خواجه امیری هم خوب می خونه ها!!!
دیروز و امروز کم کاری کردم ،تصمیم داشتم امروز خوب بنویسم ولی نشد یعنی نمی شه  زورکی نوشت هر چند همه چیز رو بدونی
تا اینجاش یعنی سه چهارم ش رو نوشتم،امشب می خوام یه بار از اول بخونمش ببینم چی نوشتم،شایدم شروع کردم به تایپ!
واسه خودمم جالبه که عین نویسنده های قدیمی دارم رو کاغذ می نویسم! ولی خوب دیگه نوشتن رو کاغذ هم ویژگی های خاصه خودش رو داره
دلم داره یه جور،دو جور ...هزار جور می شه،ولی نمی دونم چرا؟!!!
شاید چون رسیدم به قسمت اوج داستان...
الان حال و هوای ستاره دیدنی و شنیدنی و حس کردنیِ
حتی اگه چاپ نشه خوشحالم که دارم می نویسمش...